พัมนาการของเด็กสร้างขึ้นได้ ด้วยห่วงยางแฟนซี

“คุณมีอินเตอร์เน็ตมั้ยคะ” อเล็กซาอยากรู้“โอ้ว แน่นอนจ้ะ แต่คอมพิวเตอร์ปิดอยู่นะ เธอจะใช้มันไดในตอนเช้าน่ะจ้ะ'' เธอขมวดคิ้วราวกับกำลังคิดในใจว่า 'ถ้าพวกเธอรอดคืนนี้ไบ่ได้นะ อ่าๆๆๆ’ แม้ว่าเธอน่าจะพยายามนึกหาวิธีเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่เท่านั้นเองละมั้งห้องของเราเป็นสีขาวทีมเหมือนห้องเก็บศพ มีเตียงคู'ขอบโลหะโบราณเตียงหนึ่ง แอร์คอนดีชั่นและเครื่องท่าความร้อนรุ่นใหม่ติดผนังมีตู้เย็นใบใหญ่ที่มีรายการยาวเหยียดแปะติดไว้กับประตูว่าอะไรบ้างที่ไม่ควรใส่เข้าไป ผมไม่ได้ตรวจดูว่ามี ‘ศีรษะที่โชกเลือดของแขกที่มาพัก’อยู่ในรายการด้วยหรือเปล่าห้องนั้นค่อนข้างเย็นเยือก แต่เจ้าของโรงแรมของเราซึ่ง และพูดว่ามันจะอุ่นพอดีตอนที่เรากลับจากทานอาหารมื้อ เย็ ห่วงยางเล่นน้ำ  เธอส่ง ยิ้มส่องลอยมาให้ ราวกับว่าการเชื่อมโยงพวกเรากับคำว่า 'มื้อเย็น' นั้นท่าให้ปุมรับรสที่ลิ้นของเธอสั่นระริกถ้าผีร้ายและสัตว์ประหลาดเป็นสิงปกติของผับนี้แล้วละก็ พวกมันคงตัดสินใจที่จะควรบาตรในครคืนนี้แล้วละครับ เพราะ ร้านนี้เต็มไปด้วยผู้คนปกติที่ไร้อาวุธ ไม1ว่าจะเป็นคู1รักชนชั้นกลางวัยกลางคน กลุ่มคนแบบชาวประมงที่สวมหมวกเบสบอล  แพยางเป่าลม แพยางฟามิงโก้ ฮิปปีสูงอายุคน'หนึ่ง และยังมีพวกอายุยี่สิบต้นๆ อีกสองสามคนบรรยากาศดูธรรมดามากๆ แม้ตอนที่อเล็กซากับผม...คนแปลกหน้าสองคนเดินเข้าไป บทสนทนาก็ไม,ได้เบาลงแม้สักเดซิเบลเดียว อาจจะยกเว้นคนทีอยู่ใกล้กับประตูที'สุดซึ่งตัวแข็งไปชั่วคราวด้วยหมอกเย็นเยียบเต็มปอดจากการเปิดประตูผับนี้ดูเป็นอังกฤษอย่างน่าประหลาดใจ มันมีที่นั่งไม้วางเป็นแนวตลอดบาร์ พื้นลายตาหมากรุก และพวกเหยือกที,แขวนอยู่กับคานสีเขียวบนเพดาน เหมือนกับเอาไว้ตรงนั้นเพื่อรองรับหลังคารั่วงั้นแหละเรานั่งที่โต๊ะและเริ่มอ่านเมนูมื้อคํ่าฃองเรา“สวัสดีค่ะ รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” บริกรสาวทรงผมไถเกรียนใส่ตุ้มหูสี่อันในแต่ละข้างกำลังส่งยิ้มให้เรา“ผมเห็นคุณมีไวน์นิวเจอร์ซีย์’, ผมพูด“ใช่ค่ะ เรามีช'าร์โดเนย์ แมร์โล แล้วก็รีสสิ่งค่ะ”“มันผลิตแถวนี้ ไม'ใช่แค่ลังเข้ามา แล้วบรรจุขวดใหม่ใช่มั้ยคะ’’

 

“โอ้ว แน่นอนสิคะ”อเล็กชาดูจะแคลงใจ ถ้าจำเป็นจริงๆ ชาวฝรั่งเศสก็เต็มอกเต็มใจที่จะแจ้งให้ทราบกันว่าไวน์ของแคลิฟอร์เนียอาจดีพอที่จะดื่มมากกว่าแตงกวาดองน่ะครับ แต่การเสนอนิวเจอร์ซีย์ รีส'ลิงให้เธอก็เหมือนกำลังขอให้เธอดื่มยาฆ่าแมลงเลยนะ อย่างไรก็ตาม เธอก็เห็นด้วยที่จะลองแมร์โสหนึ่ง แก้ว และช'าร์โดเนย์'ฅนึ่ง  อุปกรณ์เครื่องเล่นน้ำ แก้วแล้วบรีกรหญิงก็ทำสิ่งที่น่าทึ่ง เธอฃอดูบัตรประจำตัวของเราครับ“คุณกำลังตรวจบัตรเราหรือ” ผมแทบไม่เชื่อเลย ผมผ่านอายุยี่สิบเอ็ดมานานพอที่จะลืมอาการเมาค้างในวันต่อมาหลังงานปาร์ตี้ของผมไปแล้วนะ และนั่นก็เป็นการเมาค้างที่ลืมไม่ลงครั้งหนึ่งเลยละ แล้วอเล็กชาเองก็อายุยี่สิบสี่ ซึ่งมีลักษณะท่าทางแบบคนยุโรปที่ทำให้เธอดูเป็นผูใหญ่เต็มตัว“เอ่อ คือ...” บริกรหญิงกำลังลังเล บางทีอาการประหลาดใจของผมคงเพิ่มรอยตีนกาสองสามรอยให้หน้าผากกระมัง“ไม่เป็นไรครับ ดูได้เลย” ผมอ้อนเธอ ล้วงในกระเปาเสื้อเพื่อหยิบพาสปอร์ต “คุณไม่รู้หรอกว่านึ่มันน่าปลืมเพียงไหน ผมไม1ได้รับคำชมดีๆ แบบนี้มาตั้งแต่ตอนที่หมอบอกว่าไส้ติ่งผมสวยแล้วละ”อเล็กซาพึมพำด้วยความไม่พอใจ อุ๊บ...ผมคิดในใจ ผมลืมไปว่า  ห่วงยางสระน้ำ ไม่ควรเล่นตลกกับผู้หญิงอายุตํ่ากว่าเก้าสิบนี่นาบริกรหญิงแกล้งทำเป็นพิจารณาพาสปอร์ตของผม“ไม่ใช่คำชมหรอกค่ะคุณ'' เธอกล่าว “เราต้องรอบคอบไว้ก่อนค่ะบางคนก็ดูเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัย” นี่ผมกำลังคิดไปเอง หรือผมเห็นจริงๆว่าเธอกำลังขยิบตาให้อเล็กชาน่ะ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ตาม การบ่นพึมพำของอเล็กซาได้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ฝ่ายหญิงหนึ่งแต้ม ฝ่ายชายศูนย์แต้มเต็มประตู

 

ห่วงยางแฟนซีให้เช่า

Write a comment

Comments: 0